Soba borusu gibi kokan bir adam yanımdan yavaşça geçerken

genzimi yakanın ön koltukta oturan kadının feryadı olduğunu anladım..

Alabildiğine düzlüğün içinde
yıllar önce
terk edilmiş bir kulübe gibi hissettim kendimi.

yıkılmama gün batımı zaman kalmıştı

kadın sustu..

yalnızlık kadar zor bir geceden geçtik
el ele belki

uyandım sabah olmamıştı henüz.
kapısını açtım sensizliğe giden yolun

baktım; ne yol var ne yolcu

örttüm üstünü düşlerimin..

düş ne zaman acı verir insana

öğrendin mi?

kötü olan tam vaktinde geliyor

her zaman,

oysa iyiyi bekliyor insan bazen ömür sürsede.. 

kaç saat

bu ömrü

bir yıla tamamlar

bu şehir,

gideni umursamayacak kadar derin bir dehliz

kendine..                                                        

sessizliğini dinledim bugün

iyi ki..

şiir bozan bir gece..

bilsen ki bu kadar şeyin tek bir anlamı var

sen,
çıkıp gelsen..